meş

 Herwiha binêre: mes, mês, û mêş

Kurmancî

Bilêvkirin

• IPA^(kilîd): /ˈmɛʃ/
• Kîtekirin: meş

Navdêr

meş m

1. birêveçûn, livîn, nerawestîn, nesekinîn, piyase
2. (siyaset) xwepêşandan, xwenîşandan, tezewirat, demonstrasyon

Ji wêjeya klasîk

• ~ 1640, Melayê Cizîrî, Dîwan:

  Nêrgizên qamet zumurrud sergiran hatin xiram
  Çar-i etrafan bi ref ref lê bi meş tên siy û qaz
  Dil bi kê dim ez ji wan heryek bi xencan dil dibin

Tewandin

Tewandina meş

Zayenda mê ya binavkirî
Rewş	Yekjimar	Pirjimar
Navkî	meş	meş
Îzafe	meşa	meşên
Çemandî	meşê	meşan
Nîşandera çem.	wê meşê	wan meşan
Bangkirin	meşê	meşino
Zayenda mê ya nebinavkirî
Rewş	Yekjimar	Pirjimar
Navkî	meşek	meşin
Îzafe	meşeke	meşine
Çemandî	meşekê	meşinan

Jê

• meş kirin (lêker)
• meşandin
• meşandî
• meşî
• meşîn
• meşîner
• meşînerî
• meşkirin (navdêr)
• meşkirî (rengdêr)
• meşvan
• meşvanî

Etîmolojî

Ji erebî ji rehê م ش ي‎ (m-š-y, “bi rê ve çûn”), dema borî مشا (meşa, “meşî, meşiya”).

Bide ber

• maş
• mêş
• miş
• Mûş

Hevdeng

• beş
• geş
• heş
• leş
• reş
• (devokî ji xweş) xeş

Werger

• Almanî: Marsch → de nêr, ^?Wanderung → de m
• Farisî: راه پیمایی → fa, ^?دویدن → fa
• Îngilîzî: course → en, march → en, walk → en, trek → en, ^?coppes → en
• Spanî: marcha → es
• Tirkî: yürüyüş → tr, marş → tr, eşkin → tr, ^?link → tr

Anagram

• şem