kefîl

Kurmancî

Navdêr

kefîl cins hewce ye (c=m: mê, c=n: nêr, c=mn: mê û nêr, c=nt: nêtar)

1. derhûd, temînker, garantîker, misogerker, garantor, sozder,
   kesa/ê ku sozê dide ku eger deyndar deynê xwe nede, ew dê bide

   Eger te ti kefîl tine bin, banke belkî deynî nede te.

2. Her kesa/ê ku sozekê dide ku dê berpirsiyar be eger kesek din erkê xwe bi cih neîne.
   • Nimûneyekê lê zêde bike [ biguhêre ]
3. Her kesa/ê ku sozekê dide.

   Ez kefîl ku ew dê biçin.

Bi alfabeyên din

• kurdî-erebî: كه‌فیل

Ji wêjeya klasîk

• Can didirim guft-i bi yek bûse de
  Lê bibitin le'lê şekerxa kefîl
  Gerçi di nêv helqeya şêran im ez — (Melayê Cizîrî, Dîwan, ~1640)

Têkildar

• kefalet
• kefaletname
• kefilandin

Etîmolojî

Ji erebî كفيل

Werger

• Erebî: كفيل → ar, ضامن → ar, ^?الحمیل → ar, ^?الضمین → ar, ^?القبیل → ar, ^?الكفیل → ar
• Farisî: کفیل → fa, کفیل → fa
• Fînî: takaaja → fi
• Îngilîzî: guarantor → en,bondsman → en, sponsor → en
• Tirkî: kefil → tr