kîn

Ji Wîkîferheng
Here cem: navîgasyon, lêgerîn

Kurdî[biguherîne]

navdêr,

Wate[biguherîne]

  1. kerb, rik, nefret, nifir, neyarî, dijminatî, qîn, xezeb
    heznekirin û dijî bûn
  2. xezeb, înat, israr, dijberî

Bi alfabeyên din[biguherîne]

Ji[biguherîne]

Ji proto-hindûewropî *kʷei- ([deyn] berhev kirin, civandin, kom kirin; tol hildan), proto-aryayî *çey-, hevrehên kurmancî çandin, çinîn, ni-jinandin, avestayî çi- (çeyi-, keyi-, keyê-: ceza dan, heq dan), parsî û pehlewî kîn, parsî çî- (xemgîn bûn, şînî kirin), farisî کین (kîn), soranî قین / qîn, osetî kine (tol, tolhildan), sanskrîtî çey-, yûnaniya kevn τίνω (tîno)

[biguherîne]

Ji Wêjeya Klasîk[biguherîne]

'Enqa bi xwe bêtin firr û perwaz-i çi hacet
Ney dûr e hebîbê me çi firyad û fixan kîn
Wê guh li demîra dil e awaz-i çi hacet
(Dîwana Melayê Cizirî ~1640, Melayê Cizîrî)

Werger[biguherîne]