kêlb

 Binêre herwiha: kelb

Kurmancî

Bilêvkirin

• IPA^(kilîd): /ˈkeːlb/
• Kîtekirin: kêlb

Rengdêr

kêlb

1. hov, har
   • Kurdistanê rumetê xwe yê hov û kêlb û pencên xwe yê ku bi xwina jin û zarokên Kurda sor bûyî naveşêrin. — (2012, Firmiskên heramzadên welat [arşîv], dengekurdistan.nu)

Navdêr 1

kêlb n

1. (Lacertus) (xişok) Cureyek xijindeyan e ku hêk dikin û çarpê digerin û xwînsar in,^{[Ji bo vê maneyê çavkanî hewce ye. (+) ]}
   

Hevmane

• beqmar
• bûkemar
• dakmar
• dêlemar
• dêlmar
• dêmar
• dîlmar
• fatik
• gumgumok
• kelpezî
• kêlbesor
• kêlbezer
• kêlbik
• margîsk
• marmarok
• marmaroş
• meqezer
• qimqimok

Etîmolojî

Bi kêmî bi maneya "har, hov" ji erebî كلب (kelb: se, seg, kûçik)

Werger

• Îngilîzî: ^?cuspid → en, ^?langur → en, ^?laniary → en, fang → en
• Tirkî: kertenkele → tr

Navdêr 2

kêlb n

1. Guhartoyeke kilb (“diranê caneweran ê tûj”).