hedef

Kurmancî

Bilêvkirin

• IPA^(kilîd): /hɛˈdɛf/
• Kîtekirin: he·def

Navdêr

Tewandina hedef
Zayenda mê ya binavkirî
Rewş	Yekjimar	Pirjimar
Navkî	hedef	hedef
Îzafe	hedefa	hedefên
Çemandî	hedefê	hedefan
Nîşandera çemandî	wê hedefê	wan hedefan
Bangkirin	hedefê	hedefino
Zayenda mê ya nebinavkirî
Rewş	Yekjimar	Pirjimar
Navkî	hedefek	hedefin
Îzafe	hedefeke	hedefine
Çemandî	hedefekê	hedefinan

hedef m

1. tişta/ê mirov dixwaze bi dest bixe yan xwe bigihîniyê
   • Nîşan ji misk û filfil in
     Wan sîneya min kir hedef
     Da sîne cohtê tîrxweş e — (Melayê Cizîrî, Dîwan, ~1640)

Hevmane

• armanc

Nêzîk

• dawa
• daxwaz
• doz
• xwestek

Bide ber

• îrade
• vîn

Jê

• bêhedef
• bêhedefî
• bêhedefîtî
• bêhedeftî
• bihedef
• bihedefî
• bihedefîtî
• bihedeftî
• hedef girtin (lêker)
• hedef hebûn (lêker)
• hedefdar
• hedefdarî
• hedefdarîtî
• hedefdartî
• hedefgirtin (navdêr)
• hedefhebûn (navdêr)
• hedefî

Etîmolojî

Deyn ji erebî هَدَف (hadaf, “armanc”).

Werger

• Almanî: Absicht → de mê, Zielscheibe → de mê, Zweck → de nêr
• Erebî: هَدَف → ar (hadaf), ^?غرض → ar
• Farisî: مقصود → fa, منظور → fa, هدف → fa, ^?غرض → fa
• Îngilîzî: drift → en, goal → en, objective → en, cause → en, aim → en, teleo- → en
• Tirkî: amaç → tr, but → tr, erek → tr, garaz → tr, garez → tr, gol → tr, güdek → tr, niyet → tr, maksat → tr

Tirkî

Navdêr

hedef (forma pirjimar hedefler)

1. hedef, armanc
   • Nimûneyekê lê zêde bike [ biguhêre ]
2. (mecazî) nîşangeh, nîşan
   • Nimûneyekê lê zêde bike [ biguhêre ]

Etîmolojî

Deyn ji erebî هَدَف (hadaf, “armanc”).