esmer

Kurmancî

Bilêvkirin

• Kîtekirin: es·mer

Rengdêr

Pozîtîv	esmer
Komparatîv	esmertir
Sûperlatîv	herî esmer (merkezî) tewrî esmer (rojavayî) esmertirîn (soranîzm)

esmer

1. (reng) qemer, genimgûn, rengekî ku dişibe reş
   • Hin gulê bo'enber in
     Hin di şîrîn esmer in
     Hin guherî-dane yin — (Melayê Cizîrî (~1640), Dîwan)

Bi alfabeyên din

• kurdî-erebî: ئەسمەر

Jê

• esmer bûn (lêker)
• esmer kirin (lêker)
• esmerbûn (navdêr)
• esmerbûyî (rengdêr)
• esmerî
• esmerîtî
• esmerkirin (navdêr)
• esmerkirî (rengdêr)

Bide Ber

• reş
• spî
• kesk
• sor

Etîmolojî

Ji erebî أَسْمَر (ʔasmar, “bi çermê tarî”).

Werger

• Almanî: braun → de, brünett → de, dunkel → de, schwärzlich → de, ^?Bräune → de
• Erebî: أسمر → ar
• Farisî: سبزه → fa, گندم گون → fa
• Îngilîzî: tanned → en, ^?dark-skinned → en
• Tirkî: karaşın → tr, esmerce → tr, esmer → tr, esmerlik → tr, yağız → tr, yağızlık → tr, arap → tr, habeş → tr, karaca → tr, ^?Habeş → tr

Tirkî

Rengdêr

esmer

1. qemer, esmer
   • Nimûneyekê lê zêde bike [ biguhêre ]

Etîmolojî

Ji erebî أَسْمَر (ʔasmar, “bi çermê tarî”).