dûma dinê

Kurmancî

Bilêvkirin

• Kîtekirin: dû·ma di·nê

Navdêr

dûma dinê m

1. dûm, dawiya dinê, dûma dinê, rabûn, hilhatin
   (li gor dînî bi taybetî rabûna mirovan piştî bidawîhatina dinyayê)

   Roja qiyametê
   (roja tê bawerkirin ku hemî mirovên mirî dê ji gorên xwe rabin û
   yên qenc dê biçin biheştê û yên gunehkar biçin dûjehê)

2. qerebalix, dengûdor, heytûhot

Formên alternatîv

• qîyamet

Bide ber

• qîmet

Etîmolojî

Ji kurdî

Jê

• qiyametî