dûş

Kurmancî

Bilêvkirin

• IPA^(kilîd): /ˈduːʃ/
• Kîtekirin: dûş

Navdêr

dûşek

dûş m

1. Henefa ku ava wê ji serî de bi leşê mirovî de dirije daku leşî bişo.
2. Şûştina leşê xwe li ber wê henefê.

Ji wêjeya klasîk

• ~ 1692, Ehmedê Xanî, Mem û Zîn:

  Ewçend qeda ji nû bijarin
  Çeşm û leb û sîne gerden û dûş
  Ruxsar û zeqin ber û binagûş

Tewandin

Tewandina dûş

Zayenda mê ya binavkirî
Rewş	Yekjimar	Pirjimar
Navkî	dûş	dûş
Îzafe	dûşa	dûşên
Çemandî	dûşê	dûşan
Nîşandera çem.	wê dûşê	wan dûşan
Bangkirin	dûşê	dûşino
Zayenda mê ya nebinavkirî
Rewş	Yekjimar	Pirjimar
Navkî	dûşek	dûşin
Îzafe	dûşeke	dûşine
Çemandî	dûşekê	dûşinan

Formên alternatîv

• duş

Jê

• dûş kirin (lêker)
• dûşî
• dûşkirin (navdêr)
• dûşkirî (rengdêr)

Etîmolojî

Ji fransî douche ji îtalî doccia ji doccione

Werger

• Almanî: Dusche → de m
• Erebî: ^?دوش → ar
• Farisî: دوش → fa, استقامت → fa, سطح → fa, ردیف → fa
• Fînî: suihku → fi
• Fransî: douche → fr m
• Holendî: douche → nl m, stortbad → nl n
• Îngilîzî: shower (bathing), ^?shower bath → en
• Îtalî: doccia → it m
• Polonî: prysznic → pl m
• Romanyayî: duş → ro n, duşuri ''pirjimar
• Rusî: душ (duš)
• Sirboxirwatî: tuš → sh m
• Sirboxirwatî:

  Kirîlî: туш mê

  Latînî: tus̆ → la m

• Slovenî: prha → sl m, tuš → sl m
• Spanî: ducha → es m, regadera → es m
• Swêdî: dusch → sv g
• Tirkî: duş → tr, doğrultu → tr, hiza → tr, seviye → tr, düzey → tr