dîndar

Kurmancî

Bilêvkirin

• IPA^(kilîd): /diːnˈdɑːɾ/
• Kîtekirin: dîn·dar

Navdêr

Tewandina dîndar
Zayendên mê û nêr ên binavkirî
Rewş	Mê (yj.)	Nêr (yj.)	Mê û nêr (pj.)
Navkî	dîndar	dîndar	dîndar
Îzafe	dîndara	dîndarê	dîndarên
Çemandî	dîndarê	dîndarî	dîndaran
Nîşandera çemandî	wê dîndarê	wî dîndarî	wan dîndaran
Bangkirin	dîndarê	dîndaro	dîndarino
Zayendên mê û nêr ên nebinavkirî
Rewş	Mê (yj.)	Nêr (yj.)	Mê û nêr (pj.)
Navkî	dîndarek	dîndarek	dîndarin
Îzafe	dîndareke	dîndarekî	dîndarine
Çemandî	dîndarekê	dîndarekî	dîndarinan

dîndar m yan n li gorî maneyê

1. Kesê ku bawerî bi dînekî heye û wî dînî diperêse.

   Hevmane: bawermend, ayîndar, oldar

   Misilmanên dîndar. ― Misilmanên nivêjker, rojîgir û zikatder

   • Tu ya pîs î ya fe'ar î (X.)
     156. Te ne şikl e û ne dîndar e (X.) — (Feqiyê Teyran, , ~1620)
2. Dînperist, xwedaperist, ayîndar, ayînî, teqwa, ayînperist.^{[Ev rêz ji aliyê botê ve lê hatiye zêdekirin, ji kerema xwe re kontrol bike!].}

Jê

• dîndar bûn (lêker)
• dîndar kirin (lêker)
• dîndarbûn (navdêr)
• dîndarbûyî (rengdêr)
• dîndarî
• dîndarîtî
• dîndarkirin (navdêr)
• dîndarkirî (rengdêr)
• dîndartî

Etîmolojî

Ji dîn +‎ -dar.

Werger

• Afrîkansî: godsdienstig → af
• Almanî: religiös → de, fromm → de
• Danmarkî: religiøs → da
• Erebî: متدين → ar
• Esperantoyî: religiema → eo, monaĥa → eo, religia → eo
• Farisî: اهل دین → fa, دیدار → fa
• Ferî: trúar → fo
• Fînî: uskonnollinen → fi, uskovainen → fi
• Fransî: religieux → fr m, religieuse → fr m
• Holendî: gelovig → nl, godsdienstig → nl, religieus → nl
• Îngilîzî: religious → en (person), worshipper → en, ^?gooly → en, ^?pietist → en, ^?religioner → en
• Îzlendî: trúaður → is
• Mecarî: vallásos → hu
• Norwecî: religiøs → no, troende → no
• Papyamentoyî: religioso → pap
• Portugalî: religioso → pt
• Swêdî: religiös → sv, troende → sv
• Tirkî: dindar → tr