cindar

Kurmancî

Bilêvkirin

• IPA^(kilîd): /d͡ʒɪnˈdɑːɾ/
• Kîtekirin: cin·dar

Navdêr

Tewandina cindar
Zayendên mê û nêr ên binavkirî
Rewş	Mê (yj.)	Nêr (yj.)	Mê û nêr (pj.)
Navkî	cindar	cindar	cindar
Îzafe	cindara	cindarê	cindarên
Çemandî	cindarê	cindarî	cindaran
Nîşandera çemandî	wê cindarê	wî cindarî	wan cindaran
Bangkirin	cindarê	cindaro	cindarino
Zayendên mê û nêr ên nebinavkirî
Rewş	Mê (yj.)	Nêr (yj.)	Mê û nêr (pj.)
Navkî	cindarek	cindarek	cindarin
Îzafe	cindareke	cindarekî	cindarine
Çemandî	cindarekê	cindarekî	cindarinan

cindar m yan n li gorî maneyê

1. evsane

   kesê destê ecinan digel da heye yê ku cinê wî hene

   • Di Kurdistanê da cindar heyîn ji şêxêd wan in. Weko mirovek din dibitin û bi teban bikevitin, goya ew şêx ewi dînî dibite nik xwe û tasekî tijî av dikitin û goya dixûnitin û çi qeder ecenî (cin) heyin, goya berhev nîva tasê dibin û ew şêx dijminêd wî dînî digiritin û qamûşekî tînitin goya ewî cinnetî dikite nîva wî qamûşî û derê qamêşî şima dikitin û davête avê. Goya îcarê ew dîn şifa dibîne û ji cinûnê (dînbûnê) xilas dibitin. — (Mele Mehmûdê Bayezîdî, Amadekar: Jan Dost Adat û Rusûmatnameê Ekradiye, Weşanxaneya Nûbihar, ~1858, sala weşandinê: 2010, r. 133, ISBN 9789944360678)

Etîmolojî

  Etîmolojiya vê peyvê nehatiye nivîsîn. Eger tu bi rastî bizanî, kerem bike bişkoka "biguhêre" ya di ser van gotinan re bitikîne û etîmolojiya vê peyvê binivîse. Çavkaniyên ku te ew etîmolojî jê girtiye jî binivîse.

Werger

• Îngilîzî: ^?haunted → en
• Tirkî: cinci → tr