ayîndar
Herwiha binêre: ayindarBilêvkirin
[biguhêre]- Kîtekirin: a·yîn·dar
Navdêr
[biguhêre]ayîndar m yan n li gorî maneyê
- Kesê ku ji dînek bawer dike û li gor pend û fermanên wî dînî tev digere.
- 2004, Alî Huseîn Kerîm, Destan-Helbest û Mîtolojiya Huriyan, Instîtûta Kurdî ji bo Lêkolîn û Zanist-Almanya, rûpel 129:
- Ji qata peyre oldar û ayîndar ji wan cûda dibin û ev beş ji ser hemû kesan re ye.
- 2006, Şerefxanê Bedlîsî, tercimekirina Dr. M. S. Cuma, Şerefnama Şerefxanê Bedlîsî, rûpel 69:
- Felek El-Dîn pir bi jîr, zana û ayîndar ve dihate biderkevtin û ew bi bê sînor jî ve bi kêfê re bi dostdaşt ve dihate biderkevtin.
Tewandin
[biguhêre]| Zayendên mê û nêr ên binavkirî | |||
|---|---|---|---|
| Rewş | Mê (yj.) | Nêr (yj.) | Mê û nêr (pj.) |
| Navkî | ayîndar | ayîndar | ayîndar |
| Îzafe | ayîndara | ayîndarê | ayîndarên |
| Çemandî | ayîndarê | ayîndarî | ayîndaran |
| Nîşandera çem. | wê ayîndarê | wî ayîndarî | wan ayîndaran |
| Bangkirin | ayîndarê | ayîndaro | ayîndarino |
| Zayendên mê û nêr ên nebinavkirî | |||
| Rewş | Mê (yj.) | Nêr (yj.) | Mê û nêr (pj.) |
| Navkî | ayîndarek | ayîndarek | ayîndarin |
| Îzafe | ayîndareke | ayîndarekî | ayîndarine |
| Çemandî | ayîndarekê | ayîndarekî | ayîndarinan |
Formên alternatîv
[biguhêre]Jê
[biguhêre]Etîmolojî
[biguhêre]Werger
[biguhêre]dîndar — binêre dîndar
Çavkanî
[biguhêre]- Ebdo, Sêfidîn Ehmed (2007), “ayîndar”, li ser Ferhenga Ronak: Ferhenga Kurdî-Erebî bi Zarava Kurmancî[1], Dimeşq: Daru’z-Zeman, rûpel 30
- Farqînî, Zana (2005), “ayîndar”, li ser Ferhenga Kurdî - Tirkî (Rêzeya Ferhengsaziyê 2)[2], çapa 2an, Stenbol: Enstîtuya Kurdî ya Stenbolê, rûpel 77