aşiq

 Herwiha binêre: 'aşiq

Kurmancî

Bilêvkirin

• Kîtekirin: a·şiq

Navdêr

aşiq m yan n li gorî maneyê

1. kesa/ê ji kesekê/î hez dike, kesa/ê hest bi evînê anku eşqê dike
   • ~ 1640, Melayê Cizîrî, Dîwan:

     Dê çi xem ger xerqe rehnê xane'ê xemmar-i bit
     Gezmeyek qewsê şevên 'aşiq bi nîva dil kevit
     Dê ji can destan bişût xasma kevan nûbar-i bit

Bi alfabeyên din

• kurdî-erebî: عاشق

Hevmane

• evîndar
• dildar
• dilketî

Jê

• aşiq bûn (lêker)
• aşiq kirin (lêker)
• aşiqbûn (navdêr)
• aşiqbûyî (rengdêr)
• aşiqkirin (navdêr)
• aşiqkirî (rengdêr)

Têkildar

• eşq
• eşqî

Etîmolojî

Ji erebî عَاشِق (ʕāšiq), têkilî eşq, işq.

Bide ber

• dilber
• evandî

Herrwiha

• 'aşiq

Werger

• Almanî: ^?verschossen → de, verliebt → de
• Erebî: ^?عاشق, ^?عشق → ar, ^?الجوي, ^?شائق
• Farisî: عاشق → fa, عشق → fa, شیدا → fa, ^?دلباخته → fa
• Spanî: enamorado → es
• Tirkî: aşık → tr

Rengdêr

Pozîtîv	aşiq
Komparatîv
Sûperlatîv	herî aşiq (merkezî) tewrî aşiq (rojavayî)

aşiq

1. kesa/ê ji kesekê/î hez dike, kesa/ê hest bi evînê anku eşqê dike

Werger

• Tirkî: aşık → tr

Zazakî

Navdêr

aşiq

1. aşiq, evîndar, dilketî