şekal

Ji Wîkîferheng
Jump to navigation Jump to search

Kurdî[biguherîne]

cotek şekalan

navdêr,

Wate[biguherîne]

  1. pêlav, sol, meras, șekal
    tiştek binreq e ku mirov dikin herdu piyên xwe daku piyên xwe ji êşînê biparêzin dema ku li derve digerrin
  2. maras

Bi alfabeyên din[biguherîne]

Ji[biguherîne]

hevrehên zazakî çeqalî û lekaş, feylî/kelhurî kiłaş, soranî که‌ڵاش (kełaş) hemû ji rusî калоша (kaloşa) yan галоша (galoşa) ji frensî galoche (bixwîne: galoş) ji latînî *galopium ji yewnanî καλοπόδιον (kalopodyon) ku forma biçûkker e ji καλόπους (kalopous: qalibên ku koşkar pêlavan pê çêdikin yan jî pê diparêzin) ji κᾶλον (kalon: dep, texte, dar) + πούς (pous: ) anku "piyê darî". Peyva kurmancî û ya zazakî bi metatezê ji serekaniya xwe gelekî dûr ketine. Heman peyv bi hin zimanên din jî: farisî گالش, tirkî galoş, bulgarî галош (galoş), inglîzî galosh, galoche, îtalî galoscia, almanî Galosche, polonî kalosz, danmarkî û holendî galoche, swêdî galosch, çekî galoše... Di pirraniya zimanan de ew maneya hin pêlavên taybet dide, bi taybetî yên avragir ku li ber baranê tên bikaranîn.

Bikaranîn[biguherîne]

Peyva şekal di herêma Torê û hinek navçeyên Çolê tê bi kar anîn. Lê peyvên sol û pêlav di devokên kurmancî û bikaranîna navçeyên din giștî ye.

Bide ber[biguherîne]

Cûnên şekalan[biguherîne]

Werger[biguherîne]

Pêlav, sol (bi giştî, ne tenê dirriyayî