şar

 Herwiha binêre: sar

Kurmancî

Bilêvkirin

• IPA^(kilîd): /ˈʃɑːɾ/
• Kîtekirin: şar

Navdêr 1

şar n

1. Guhartoyeke şehr.
   • Şarê dila
     Rabe yaramin xemila xwe bike
     Guliyên xwe berde
     keziyên xwe şeke
     Da biçîn Dihokê, şarê dila — ((Tu dikarî tarîxa vê jêgirtinê binivîsî?), Mihemed Taha Akreyî, “Şarê dila”, li ser (jkx sernavê kitêb an kovarê binivîse)‎^[1])

Jê

• hevşar
• hevşarî
• hevşarîtî
• şaredar
• şareza
• şarik
• şaristan
• şaristanî
• şarî
• şarîtî
• şarnişîn
• şarnişînî
• şaroçke
• şarok

Navdêr 2

şar m

1. Çarşefa ku jin xwe pê diniximînin.
   • Nimûneyekê lê zêde bike [ biguhêre ]

Etîmolojî

Hevreha şalê.

Werger

• Almanî: Binde → de m

Rengdêr

şar

1. şareza, zana, pispor, elimî, hînbûyî, fêrbûyî
   • Em kurd êdî şarê xwe bûne, tirk êdî nikarin me bixapînin. — (Husein Muhammed axiftina kurmancekî Çewligê neqil dike, Koma "Zimanê Kurdî" li ser Rûnameyê 4/2013)

Soranî

Navdêr

şar

1. Bi alfabeya latînî nivîsina شار (“bajar”).

Zazakî

Navdêr

şar

1. gel, xelk, mirov
   • Nimûneyekê lê zêde bike [ biguhêre ]