îqrar

Kurmancî

Bilêvkirin

• Kîtekirin: îq·rar

Navdêr

îqrar m

1. itiraf, mikur, gotin ku rast e, pesind, pejirandin

   Ez îqrar dikime ku ez jî nizanim.

Ji wêjeya klasîk

• ~ 1620, Feqiyê Teyran, Dîwan:

  Êdî meylê bi te nadem
  Te ne eql e û ne iqrar e
  Ruhê îsa Xwedê kes kir

Tewandin

Tewandina îqrar

Zayenda mê ya binavkirî
Rewş	Yekjimar	Pirjimar
Navkî	îqrar	îqrar
Îzafe	îqrara	îqrarên
Çemandî	îqrarê	îqraran
Nîşandera çem.	wê îqrarê	wan îqraran
Bangkirin	îqrarê	îqrarino
Zayenda mê ya nebinavkirî
Rewş	Yekjimar	Pirjimar
Navkî	îqrarek	îqrarin
Îzafe	îqrareke	îqrarine
Çemandî	îqrarekê	îqrarinan

Formên alternatîv

• iqrar

Jê

• îqrar kirin (lêker)
• îqrarkirin (navdêr)
• îqrarkirî (rengdêr)

Etîmolojî

Ji erebî إِقْرَار (ʔiqrār).

Werger

• Erebî: إقرار
• Îngilîzî: avowal, authorization, sanction, ratification, endorsement, stabilization, indorsement
• Tirkî: itiraf, ikrar

Anagram

• qarrî