îcar

 Herwiha binêre: icar

Kurmancî

Bilêvkirin

• Kîtekirin: î·car

Hoker

îcar

1. vê carê, ev car
   • 1993, Zeynelabidîn Zinar, Balafira Jînê, Weşanên Pencînar, →ISBN:

     Lê ha va ev forq jî pê hisiyaye. Îcar ez ê çewa bikim

2. ca, ce, vêca, vêga, jixwe, nexwe, madem, madem ku, êdî, ji niha pêve

Formên alternatîv

• îca
• îce
• îja
• îjar
• îje

Jê

• îcar dan (lêker)
• îcar kirin (lêker)
• îcardan (navdêr)
• îcarkirin (navdêr)

Etîmolojî

Ji î- + car.

Bide ber

• yekcar

Werger

• Almanî: ^?dieses Mal → de
• Farisî: ^?این دفعه → fa, ^?دیگه → fa
• Îngilîzî: this time → en
• Tirkî: bu defa → tr, bu kez → tr, ^?üstelik → tr

Navdêr

îcar m

1. kirê,
   bikaranîna malê kesekî bi heq anku bi pare
   (bi taybetî di xaniyê kesekî ve jîn û her meh diravek diyarkirî dan xwedana/ê wî xanî)

Tewandin

Tewandina îcar

Zayenda mê ya binavkirî
Rewş	Yekjimar	Pirjimar
Navkî	îcar	îcar
Îzafe	îcara	îcarên
Çemandî	îcarê	îcaran
Nîşandera çem.	wê îcarê	wan îcaran
Bangkirin	îcarê	îcarino
Zayenda mê ya nebinavkirî
Rewş	Yekjimar	Pirjimar
Navkî	îcarek	îcarin
Îzafe	îcareke	îcarine
Çemandî	îcarekê	îcarinan

Jê

• îcarder
• îcarderî
• îcargir
• îcargirî
• îcarî

Etîmolojî

Ji erebî ايجار (îcar) ji rehê ا ج ر (e-c-r, “kirê kirin, pare dan”), hevreha aramî ܐܓܪܐ (eğra).

Bide ber

• îcra

Werger

• Almanî: diesmal → de, dann → de
• Erebî: ايجار → ar
• Îngilîzî: rent → en, wage → en

Anagram

• acîr, carî, rîca, îcra