çel

 Herwiha binêre: cel, cèl, cêl, Çel, û çêl

Kurmancî

Bilêvkirin

• IPA^(kilîd): /ˈt͡ʃɛl/
• Kîtekirin: çel

Navdêr

çel n, ç-ya nerm

1. kevir, zinar, rizde

Ji wêjeya klasîk

• ~ 1640, Melayê Cizîrî, Dîwan:

  Ji hewa bend te kirim şubhetê bayê di sivik
  Çi ji biska te bibêm ah-i ji biska te çelek
  Ez ji zulfa te veristim mi teleb kir lebile'l

Bi alfabeyên din

• kurdî-erebî: چه‌ل

Jê

• Berçelan
• celikan
• Çelê
• çelikhan
• Çelka
• Çelkê

Etîmolojî

  Etîmolojiya vê peyvê nehatiye nivîsîn. Eger tu bi rastî bizanî, kerem bike bişkoka "biguhêre" ya di ser van gotinan re bitikîne û etîmolojiya vê peyvê binivîse. Çavkaniyên ku te ew etîmolojî jê girtiye jî binivîse.

Werger

• Almanî: Abschrift → de m
• Tirkî: nüsha → tr, ^?kırk → tr

Rengdêr

çel, ç-ya nerm

1. Kesa/ê tiştên xelkê ji xwe re dixwaze yan hêvî dike ku xelk ji yê xwe bidiyê
   (bi taybetî zarok dema zarokek din şirînahiyek hebe).

   Hevmane: çilek, xwazok, xwestek

Jê

• çilî

Etîmolojî

  Etîmolojiya vê peyvê nehatiye nivîsîn. Eger tu bi rastî bizanî, kerem bike bişkoka "biguhêre" ya di ser van gotinan re bitikîne û etîmolojiya vê peyvê binivîse. Çavkaniyên ku te ew etîmolojî jê girtiye jî binivîse.

Bide ber

• çikûd
• çirrîk
• nemerd
• tema

Hejmar

çel

1. Guhartoyeke çil (“hejmara 40”).

Albanî

Lêker

çel

1. vekirin

Çavkanî

Ev made ji wergerên vekirin hatiye çêkirin. Dibe ku tê de xeletiya wergerê hebe.^{[rûpelên din]}