kend

Kurdî

navdêr, mê

Wate

1. cihê kûr yê navbera du cihên bilind
   (bi taybetî navbera du zinaran yan rizdeyan)

Bi alfabeyên din

• kurdî-erebî: که‌ند

Bide ber

• xendek

Ji

ji îranî, hevreha kurmancî xendek, farisî کنده (kendê), کندگ (kendeg), خندق (xendeq) û خندك (xendek), pehlewî kendeg. خندق (xendeq) ya erebî û hendek ya tirkî ji zimanên îranî hatine wergirtin.

Jê

• kendal
• kendalî
• kendalk
• kendav
• kendavî
• kendavk
• kend û kosp

Werger

Şablon:tr): koyak, arğ, hendek