hukim

Kurdî

navdêr, mê

Wate

1. birryara dadgehê ya ku kesek pê têt cezakirin
2. serwerî, ferwerî, ferwar, ferman
3. bandor, tesîr, çîk
4. hêz, taqet, şiyan

Herwiha

• hikim
• hikm
• hukm
• hukum

Têkildar

• hakim
• hekem
• mehkeme
• mehkûm

Werger

Lêker: hukim bûn: hatin hukimkirin hukim kirin

Navdêr: hukimbûn hukimkirin

Rengdêr: hukimbûyî hukimkirî

Ji

Ji erebî

Jê

bêhukim bêhukimî bihukim bihukimî hukimdar hukimdarî hukimdarîtî hukimdartî hukimder

hukimderî hukimderîtî hukimdertî hukimdêr hukimdêrî hukimdêrîtî hukimdêrtî hukimî

hukimkar hukimkarî hukimkarîtî hukimkartî hukimker hukimran hukimranî hukimranîtî hukimrantî

Werger

elmanî: Befehl → de fînî: tuomio inglîzî: judgment, ruling, sentence, judgement, verdict, doom tirkî: hüküm