deşt

Kurdî

deştek

navdêr, mê

Wate

1. devera rastgeh, cihê ne çiyayî, dera ne zozanî,
   devera ne ji hin derên xwe nizm û ji hinan bilind,
   rasta axê a dirêj, nizm û fireh:
   Deşta Mêrdînê, Deşta Mûşê, Deşta Şiridê

Nêzîk

• berrî (1)
• sehra

Bide ber

• co
• çem
• çiya
• evrazî
• gir
• kox
• newal
• nişîvî
• ro
• robar
• rûbar
• zozan

Ji

hevreha soranî ده‌شت (deşt), feylî dêşt / deyşt (derve, derê), farisî دشت (deşt: deşt), pehlewî *𐭣𐭱𐭲 (deşt: deşt), hemû ji îranî. դաշտ (daşt) ya ermenî ji zimanekî îranî hatiye wergirtin û di ermeniya kevn de jî hatiye qeydkirin.

Jê

• deştî

Werger

elmanî: Ebene (de) inglîzî: plain (en) (flat area) katalanî: plana (ca) danmarkî: slette → da ermenî: հարթավայր (hart'avayr), դաշտավայր (daštavayr) spanî: llano (es), llanura (es) esperantoyî: ebenejo → eo, ebenaĵo → eo fînî: tasanko frensî: plaine frîsî: flakte → fy îbriya kevn: בקעה (hbo) mê, ככר (hbo) mê

îdoyî: planajo (io) îtalî: piano (it) latînî: campus → la holendî: vlakte (nl), vlak (nl) portugalî: lugar plano → pt, planície (pt), terra plana → pt romanî: cîmpie (ro) swêdî: slätt (sv) çekî: rovina (cs), pláň → cs tirkî: ova