çene

Kurdî

navdêr, mê

Wate

1. erzînk,çen, arzenî, argûşk, alûşk, zenî, lam, lemtor, erçen, çenik,
   hestiyê navbera devî û gerdenê

Herwiha

• çeng
• çenge

Ji Wêjeyê

Gewher çenê şêrîn kenê
Hingiv di nav lêv û çenê
Berfa spî di gerdenê
Naghê kesî bi xwestinê

— (Cigerxwîn: Eman Hey lê)

Werger

afrîkansî: ken → af elbanî: mjekër → sq, gushë → sq elmanî: Kinn (de) fînî: leuka frensî: menton inglîzî: chin (en), jaw inglîziya kevn: cinn → ang bambarayî: bonbon → bm belarusî: падбародак → be katalanî: barbeta → ca, barbó → ca, mentó → ca danmarkî: hage → da spanî: barbilla (es), mentón (es) esperantoyî: mentono → eo frîsî: kin → fy

ferî: høka → fo yewnanî: πηγούνι (el) mecarî: áll (hu) îzlendî: haka → is îtalî: mento → it mayayî: k’ono’ch → yua norwecî: hake → no holendî: kin (nl) papyamentoyî: kachete → pap portugalî: mento → pt, queixo → pt sirananî: kakumbe → srn swêdî: haka → sv tagalogî: babà → tl çekî: brada → cs tirkî: çene → tr ukraynî: підборіддя → uk (pidborídd'a) nêtar

Tirkî

navdêr

Wate

1. çene, erçen, erzing, çeng, argûşk, alûşk, lam, zênî, zenî
2. dev